Καθημερινότητα

Η φωτογραφική ομάδα F9 παρουσίασε την έκθεση με τίτλο: "Καθημερινότητα" στο Πνευματικό Κέντρο της Άμφισσας από τις 4 μέχρι και τις 10 Οκτωβρίου 2013.

Μιλώντας για την καθημερινότητα αναφερόμαστε σε μια βεβαιότητα ότι αυτή η καθημερινή δράση των ανθρώπων υπάρχει και είναι η μόνη αληθινή κίνηση που άμεσα μας προσανατολίζει- θεωρητικά με ασφάλεια-μέσα στο χώρο/χρόνο. Αυτός ο αυτοκαθορισμός μας ή ετεροκαθορισμός μας από την αίσθηση μιας δεδομένης πραγματικότητας εμφανίζει μια διαρκή –σε μεγάλο βαθμό ασυνείδητη-πρακτική καταστάσεων ζωής, δημιουργώντας την αίσθηση της αμεσότητας και της οικειότητας με ένα κόσμο όπου πραγματικότητα και αλήθεια ταυτίζονται.

Εξυπακούεται ότι η καθημερινότητα δεν αποτελείται μόνο από πράξεις και πρακτικές, αλλά και από αντίστοιχες μορφές συνείδησης ,σκέψεις, ιδέες, επιθυμίες φαντασιώσεις. Εάν ,ωστόσο, υπάρχει ένα σημείο περατότητας σ’αυτή τη συνήθη κατάσταση της ζωή μας, που όλοι μας εμπλεκόμαστε, αυτός είναι ο θάνατος, που αν και γεγονός ανοίκειο και άρα μη καθημερινό, εισέρχεται και λαμβάνει τη θέση του στην καθημερινότητα της μνήμης και της επόμενης ημέρας.

Πολλές φορές ή και συνέχεια σκεφτόμαστε την υπέρβαση και τη διαφυγή μας από την επανάληψη σχεδιάζοντας μια άλλη διαχείριση της καθημερινότητας ίσως και τη ριζική ανατροπή της.

Η φωτογραφική αποτύπωση παγώνει διάτρητα και αδιάκριτα πολλές φορές τη ροή του καθημερινού χρόνου, αποκαλύπτοντας ή έντεχνα σιωπώντας δεδομένα της τροχιάς όλων μας. Όμως η φωτογραφική κάμερα παρά την τεχνολογική της εξέλιξη σήμερα αδυνατεί να καταγράψει όλες τις εικόνες, τον ρυθμό και την ταχύτητα της καθημερινής ζωής που αρκετές φορές μοιάζει να ‘ναι ακίνητη προσπαθώντας να μας επιβάλλει το ίδιο κάδρο. Αδυνατεί να εστιάσει στο φαντασιακό της καθημερινότητας ,και να αναιρέσει το απαγορευτικό όριο που εμείς οι ίδιοι συχνά θέτουμε. 

Η εικόνα μοιάζει πάντα αρχικά να ΄ναι μία ρεαλιστική απεικόνιση, δηλαδή εμπλέκεται με την καθημερινότητα παραμένοντας μια μοναχική γραφή. Η φωτογραφία γίνεται σημαντική με την παρέμβαση του φωτογράφου, όταν αντιληφθεί και αναζητήσει τα σημεία που υπερβατικά ή αφαιρετικά δημιουργούν τη φωτογραφία-γεγονός, αποδεσμεύοντας νοήματα και συναισθήματα, χρησιμοποιώντας τις δυνατότητες που του παρέχει η φωτογραφία ως εκφραστικό μέσο.

Τα ονόματα όσων συμμετείχαν στην έκθεση φωτογραφίας :

Αγγελόπουλος Ευθύμιος

Ανδρέου Δημήτρης

Αρτινός Αποστόλης

Βουγιουκλής Νίκος

Βούλγαρης Χρήστος

Δημητρίου Βασιλική

Δρόλαπας Ανάργυρος

Ζωγράφος Γιώργος

Ζωμένου Βασιλική

Καλογήρου Σύνη

Καμπεράκη Ρούλα

Κανέλλος Δημήτριος

Καραμπέτσου Νίκη

Κόκκινος Ασημάκης

Κουλελής Γιάννης

Λαλάς Παναγιώτης

Μπότη Λίτσα

Σπέντζος Ευθύμιος

Τζαμτζή Αγγελική

Τραχανάς Γιώργος

Τσάκαλος Φάνης

Χριστόπουλος Κώστας

[ link ]

Casa Amalia II

Casa Amalia - Athens

Hosted by: Salon De Vortex

At CheapArt Athens

Curated by: Apostolis Artinos

Participants:

Παναγιώτης Βούλγαρης

Αθανασία Βιδάλη

Γιάννης Γκανάς

Αργύρης Δρόλαπας

Δήμητρα Ιωάννου

Μαρία Λιανού

Ελένη Λύρα

Φωτεινή Παπαχατζή

Κώστας Χριστόπουλος

Αλέξανδρος Χριστοφίνης

There was also:

Casa Amalia - Amfissa

2 IN 1

2 photo exhibitions in 1 post

Pepi Loulakaki

Thrace. So close, so far away : The Muslim world of western Thrace)

What does the contemporary Greek know about the closed-off world of Muslim Thrace? 

The photographer Pepi Loulakaki, gaining access to the Muslim community (Pomaks, Turks, Roma and Sudanese), succeeds – for the first time – in focusing her lens on the personal life of modern Muslim women, on children in minority schools and on their playtime. In doing so she introduces us to our “unknown” fellow citizens in their daily lives. For when people and cultures come into contact, the space for dialogue and cultural exchange grows, and, vice versa, the extent of prejudice shrinks. Fellow worker and traveler in this project, which has also produced a book of the same name, is the journalist Elena Moschidi, who wrote the texts.[ info ]

Anargyros Drolapas

Lurking Nature

[ info ] 

Casa Amalia

Αθανασία Βιδάλη

Casa Amalia
Άμφισσα, 25 Μαίου 2013

στο πλαίσιο του Es-optron 01

Κώστας Χριστόπουλος

 

 Μαρία Λιανού

 

Η έκθεση αυτή επιχειρεί να καταγράψει τη δεξίωση του άλλου, για την ακρίβεια, τη δεξίωση που μου επιφυλάσσει αυτός ο άλλος στον οικείο μου χώρο. Μια αντεστραμμένη δηλαδή συνθήκη φιλοξενίας.

 

Παναγιώτης Βούλγαρης

Αργύρης Δρόλαπας

Φίλοι καλλιτέχνες, επισκεπτόμενοι το πατρικό μου σπίτι, σχεδόν φυσικά, το καταγράφουν στο φακό τους. Απ' τις φωτογραφίες τους αυτές αναγνωρίζεται το οικείο, καταγωγικό περιβάλλον της συγκίνησης μου μέσα από μια διε-στραμμένη όμως πλευρά, τη πλευρά του άλλου, που δεν είναι μόνο ο επισκέπτης του χώρου μου, αλλά μαζί και οι καλλιτεχνικές του προθέσεις, και η εκκεντρική προοπτική της οπτικής του. Αυτό το όντως Άλλο του καλλιτεχνικού συμβάντος.

 Μαρία Λιανού

Αλέξανδρος Χριστοφίνης

Η αμεριμνησία έτσι του οικείου περιβάλλοντος εκτρέπεται στο ανοίκειο, στα σημεία μιας προοπτικής που αυτονομούνται απ' την εναρκτήρια θέση τους, υποστασιοποιούμενα μια νέα δυνατότητα, μια νέα τοπική εικόνων.

Ελένη Λύρα

 

 Αργύρης Δρόλαπας

Ο άλλος με εν-τοπίζει και με εκ-τοπίζει στο γενέθλιο τόπο της απώλειάς μου, στη συν-κίνηση μιας μετά-τόπισης, της δικής μου μετατόπισης, στη μοναδική του σκηνή, στην απορία και αμηχανία μιας κατάδικής μου, εν τέλει, από-κάλυψης.

Επιμέλεια: Αποστόλης Αρτινός

 

Δήμητρα Ιωάννου

 

Αργύρης Δρόλαπας

Φωτογραφίες από την έκθεση στο Παλιό Νοσοκομείο στην Άμφισσα

Διάρκεια έκθεσης: 25 Μαΐου – 16 Ιουνίου, 2013

 

 Μαρία Λιανού

 

 Ανάργυρος Δρόλαπας

 Αλέξανδρος Χριστοφίνης

 

Ελένη Λύρα

Τι Κόντεψα να Στερηθώ

Τι Κόντεψα να Στερηθώ

SalonDeVortex[@cheapArt]

Επιμέλεια Θεόφιλος Τραμπούλης

Μια σειρά εκδηλώσεων και δράσεων από την Κολεκτίβα Ομόνοια στο Salon De Vortex -στα Εξάρχεια- στο Θέατρο Εμπρός -στου Ψυρρή- και στον ενδιάμεσό τους χώρο.

Το «Τι κόντεψα να στερηθώ» ως μια ειρωνική φωνή που προσπαθεί να σαρκάσει την απώλεια ως τάχα ανακούφιση αλλά και ως αίτημα ενός υποκειμένου που αρνείται να στερηθεί το σώμα και το λόγο του σε μια υπό κατάρρευση πόλη.

Συμμετέχουν οι :

Νίκος Αρβανίτης, Έφη Γιαννοπούλου, Ευδοκία Δεληπέτρου, Βασιλική Δήμου / Χριστίνα Κατσάρη, Ανδρέας Θωμόπουλος, Ελένη Καλαρά, Απόστολος Καραστεργίου, Άννα Λάσκαρη, Μελίνα Μαρκάκη / Δημήτρης Μπαλτάς, Αλέξανδρος Μιστριώτης, Σταυρούλα Μοσούλη, Μαριέλα Νέστορα, Βασίλης Νούλας / Κωνσταντίνα Θεοδώρου, Μυρτώ Ξανθοπούλου, Φανή Σοφολόγη, Παναγιώτης Στέφος, Μαρία Τζανάκου, Στεριανή Τζιτζιλώνη, Βασίλης Γεροδήμος, Δημήτρης Ντοκατζής Θεόφιλος Τραμπούλης

Διάρκεια: 14 Μαΐου - 8 Ιουνίου. 

[ source ]

 

Lurking Nature

Lurking Nature

a photo exhibition by Anargyros Drolapas

curated by Apostolis Artinos

Έκθεση φωτογραφίας του Αργύρη Δρόλαπα με τίτλο: «Lurking Nature»

Επιμέλεια: Αποστόλης Αρτινός

Εγκαίνια: 15 Μαρτίου 2013

Διάρκεια έκθεσης: 14 Μαρτίου – 14 Απριλίου, 2013

Ώρες λειτουργίας της έκθεσης: Πέμπτη – Κυριακή / 12 μ.μ – 12π.μ., στο χώρο του

Μουσικού παραδοσιακού καφενείου Εν Ελλάδι,

στην Παραδοσιακή συνοικία Χάρμαινα,

Άμφισσα.

«Στην έκθεση Lurking nature του Αργύρη Δρόλαπα, από-καλύπτεται ένα μυστικό πεπρωμένο ζωής. Η μορφική καθήλωση της φύσης στις σιωπηλές της ομοιώσεις. Μια ζωή κυριολεκτικά εγκαταλελειμμένη στη νύχτα που τη διαπλάθει και ζωογονεί. Αυτή η νυχτερινή ζωή της φύσης που της αποβάλλει τη φυσικότητά της στην έλευση ενός άλλου ίχνους, ενός ίχνους που στερείται “φυσικότητας”, μιας και είναι αυτό το ίχνος του Έξω.

Εκτεθειμένα τοπία που διασώζουν το σκότος που τα περιβάλλει και εμπεριέχει στο αστροποβόλο φλας της μηχανής ή στα φώτα ενός αυτοκινήτου. Ένα αμήχανο πάντα φως που δεν φωταγωγεί αλλά που περισσότερο δια-γράφει αυτό το σκοτάδι. Η φύση εδώ μοιάζει να χει αναλάβει την μυστική δυναμική των μορφών της. Ένα ερημικό περιβάλλον ζωής που αναγνωρίζεται στη καταγωγική του σιωπή και μόνο. Η ορατή πλευρά των μορφών εντοπιζόταν άλλωστε πάντα από την τέχνη στην αόρατη πλευρά της, όχι στην εξαντλητική αλλά στην εξαντλημένη φωτοχυσία της αδιαφάνειας και διασποράς.

Μια συστάδα δέντρων λοιπόν που φωτίζεται άθελά της από τα φώτα ενός αυτοκινήτου, ένας μοναχικός φοίνικας που ανεμοδέρνεται μέσα στη νύχτα, μια βουνοκορφή που ετοιμάζεται να δύσει μαζί με το φως της, οι βαθιές σκιές μιας φυλλωσιάς, διαγράφουν ένα ρομαντικό περιβάλλον και μάλιστα στις πιο χελντερλιανές του εκδοχές. Η νύχτα, διαφαίνεται εδώ ως ο οίκος της φύσης, ένα περιβάλλον οραματικών εναισθήσεων. Μια προσδοκία. Μια οξυμένη ακοή. Μια οξύτητα, που γίνεται μάλιστα και μια οντολογική στάση, μια ποιητική πρόσβλεψη και πρόσληψη του κόσμου. Η στιγμή μιας ακίνητης αναμονής, κυριολεκτικά όμως εν τω μέσω της νυκτός. Μια δι-έγερση. Η διέγερση μιας φωνής, ενός σημαίνοντος, ενός σημαίνοντος άλλου, ενός άλλου πριν από κάθε γραφή, πίσω από κάθε λέξη. Ένα “δάσος συμβόλων” που εγείρεται, αδύναμο, αδύνατο, αποσυρόμενο μόνο.»

Αποστόλης Αρτινός