Monday, April 12, 2010

Pendules magnétiques

Μουσικά Γλυπτά




Με αφορμή την έκθεση του Coti k με τίτλο "Suono" θυμήθηκα έναν Έλληνα καλλιτέχνη που εκτιμώ απεριόριστα, τον Τάκη. Που κι αυτός είχε φτιάξει, μεταξύ άλλων, γλυπτά που παρήγαγαν ήχο και μουσική. Δανείζομαι ένα μικρό απόσπασμα για τη δουλειά του:

"Takis was born in 1925 in Athens. Preferring, as a matter of principle, to teach himself rather than study in an institution, he left Greece in 1954 and lived as a citizen of the world, traveling through Europe and the USA. Some of his earliest manifestations in the 1940s consisted of explosions carried out in open places. His first Signals date from 1954: they were rods consisting of piano wires which created musical vibrations as they stuck against each other in the wind. In fact they constituted the first appearance in his work and in contemporary art history of a form of musical expression in which sounds are called forth in an un-programmed way, owing to the action of natural forces.

In 1961 Takis meets Marcel Duchamp in New York. Duchamps perpetual moving bicycle wheels inspired Takis hydromagnetic sculptures. In the period between 1964 and 1965 Takis conceives his Pendules magnètiques and constructs his first Sound Sculptures. After the exhibition of Takis titled Electro-musical relief at Indica Gallery in London in 1966, the New Scientist magazine in an article entitled The sounds of tomorrow commented that Takis, Iannis Xenakis and John Cage are the most promising musicians of the century.

Takis Pendules magnétiques are based on the simple concept of using magnetic waves caused by electricity as a means to activate repeated musical sounds: the latter are to be heard every time a needle strikes a string, when attracted by a magnet. The sounds reproduced in this edition were recorded in 1993 by Samon Takahashi at Takis retrospective at Jeu de Paume in Paris. Takis participates in 1984 at the exhibition titled The Century of Kafka at Centre Pompidou in Paris..."-Alga Marghen


Sunday, April 11, 2010

coming back

Η επιστροφή





Η επιστροφή στην Ιθάκη... η επιστροφή στην Τροία।

Άλλοτε πάμε εκεί που θέλουμε, άλλοτε παίρνουμε βαθιά ανάσα κι επιστρέφουμε στη μάχη.

Πάντα μεσολαβεί ένα χρονικό διάστημα,
που δε μπορείς παρά να το πεις διακοπές।

Διακοπές με τον Gregor Samsa



Tuesday, March 30, 2010

keep on March-ing.

Μάρτης γδάρτης



Μάρτης γδάρτης.... και το Πάσχα ήρθε νωρίτερα φέτος.
Ένας πλήρης μήνας με 31 post αξίζει να κλείσει με mini διακοπές...

(my) space diary is now officially looking for The Easter Bunny!

Colored City


Μια πόλη...




Μια πόλη...χρωματιστή...για όλους,
μια πόλη χωρισμένη σε ζώνες,
μια πόλη χωρισμένη σε χρώματα

ακόμα και τα χαρτονομίσματα έχουν διαφορετικά χρώματα,
ανάλογα πόσα κίτρινα ή πράσινα έχεις....ανήκεις και σε άλλη τάξη

τα χρώματα χωρίζουν...διχάζουν την πόλη.
χρώματα στην επιδερμίδα
χρώματα στα ρούχα

και κάπου εκεί, γίνεται μια έκρηξη στα σκουπίδια μιας έγχρωμης γειτονιάς...και διαμελίζεται ένα 15 χρόνο παιδί....και χάνει τα χρώματα του για πάντα ένα άλλο...

τι αξίζουν τότε τα χρώματα?

Monday, March 29, 2010

transformations



Παραμορφώσεις




Κάποτε παρομοίαζαν το χαρακτήρα του ανθρώπου με ένα σπαθί.
Που για να σκληρύνει θα πρέπει να περάσει (το ατσάλι) από ακραίες θερμοκρασίες και μετά να χτυπηθεί πολλές φορές πάνω στο αμόνι.
Οι δυσκολίες είναι αυτές που σε κάνουν να φτιάξεις χαρακτήρα.
Αυτά που θα περάσεις κι αυτά που θα θυμάσαι μετά, όταν όλα θα έχουν μπει σε μια πιο βατή πορεία.




Μήπως κι εμείς, όταν πέσει στα χέρια μας κάτι που θέλουμε να φτιάξουμε, πολλές φορές το κάνουμε να "υποφέρει" στα χέρια μας?
Υπάρχει πάντα ένα σημείο, ένα κατώφλι, που αμα το περάσουμε... το αποτέλεσμα πολλές φορές δε μας δικαιώνει.




Συνηθέστερα παραδείγματα?
Ένα γράμμα (email-sms) που μας καίει, μια εργασία, ένα έργο....


Sunday, March 28, 2010

Daylight Saving Time

Η αλλαγή της ώρας


Αλλαγή της ώρας σήμερα.
Μία ώρα μπροστά θα πρέπει να μετακινηθούν οι δείκτες των ρολογιών τα ξημερώματα της Κυριακής.

Αυτή η αλλαγή της ώρας...
μια μπροστά, μια πίσω....
Καθώς περνάνε οι μήνες με τα ρωμαϊκά ονόματα...
σαν ένα καράβι στον Ευριπο ποταμό, με το παλιρροϊκό του ρεύμα....
μια μπρος....μια πίσω...

Saturday, March 27, 2010

Still Life?

Παγωμένοι στο χρόνο


Ένα άγαλμα


Μια φωτογραφία



Ένας πίνακας ζωγραφικής



Ένα video.


Σε όλα παρουσιάζεται η μορφή ενός ανθρώπου.
Σε όλα υπάρχει κάτι που δεν είναι πια το ίδιο...
Ο χρόνος.




Τι μένει μετά από αυτό;
Μένει μόνο η προσωρινή αποτύπωση.
Κι ύστερα;

Αυτό που ήταν, που ξέραμε, με το χρόνο κι ενίοτε και τη βροχή, στρογγυλεύει.... η φιγούρα, η προσωπικότητα, ο χαρακτήρας...

Μέχρι που κάποτε όλοι δικαιώνονται.


Friday, March 26, 2010

The show must go on

Η παράσταση συνεχίζεται.




Παρά την οικονομική κρίση,
παρά τα δυσοίωνα σενάρια που ακούγονται από παντού,
παρά την πτώση του χρηματιστηρίου... τα θέατρα συνεχίζουν τις παραστάσεις τους.




Μεγάλες και μικρές παραγωγές.
Κρατικά θέατρα και μη.



Συνέχεια βγαίνουν καινούργιες παραστάσεις...κι ο κόσμος ακολουθεί όσο μπορεί.
Τα στατιστικά δεν έχουν σημασία.
Αν κάτι είναι αξιόλογο θα έχει κόσμο ούτως ή άλλως.





Και κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις συναυλίες.



Thursday, March 25, 2010

:projector:

:projector:




Ένας μικρός κινηματογράφος στο δικό σου χώρο.... πάντα όμως με την υποψία του κουστουμιού και της παρουσίασης.

Πως μπορείς να αφαιρέσεις τη μαγεία ενός αντικειμένου όπως η μηχανή προβολής?
Μα με το να το μικρύνεις ... με το να το πλαστικοποιήσεις... με το να το κάνεις περισσότερο προσιτό από ότι ήταν.




Κοιτάζεις τον τοίχο, το παραπέτασμα, την οθόνη προβολής....και βλέπεις το φως να ξεπροβάλει από το φακό του προβολικού....μήπως τελικά όλο αυτό να είναι πιο κοντά στο θέατρο από ότι στο cinema?




Ειδικά αν ο φακός σε σημαδεύει...κι εσύ μιλάς...κι είσαι μπροστά από τα φώτα μιας υποτιθέμενης σκηνής...και "παίζεις"...


Wednesday, March 24, 2010

From Mayorka They Come

Στα δύο άκρα της Μεσογείου

Σάββατο πρωί, μέρα ηλιόλουστη, όλος ο κόσμος στα μαγαζιά, τι καλύτερο από το να κάνει κανείς μια βόλτα σε εκθέσεις... ειδικά αν όλες τις υπόλοιπες μέρες της εβδομάδας στάθηκε αδύνατό να κλειστεί ένα κοινό ραντεβού...




Πρώτη στάση: Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας
Τίτλος: Ο Μιρό της Μαγιόρκα

Οι 34 λιθογραφίες της σειράς Ubu aux Baléares, οι 15 λιθογραφίες της σειράς Le Lézard aux plumes d’or του 1971, οι 12 μακέτες για τις σειρές Gaudí, έγγραφα, σχέδια, παρτιτούρες και σημειώσεις σχετικά με τον Υμπύ Τύραννο του Αρφρέντ Ζαρρύ και τις θεατρικές του παραστάσεις




Μια έκθεση αναμενόμενη, που όμως αξίζει να δεις και να μπεις στο πνεύμα της ισπανικής ζωγραφικής εκείνης της περιόδου.

Η έκθεση διαρκεί μέχρι τις 29 Μαΐου 2010




Δεύτερη στάση: Kappatos Gallery
Τίτλος: From Istanbul they Come

Σύχρονοι Τούρκοι δημιουργοί (Haluk Akakce, Hussein Chalayan, Arslan Sukan and :mentalKLINIK.) της...επονομαζόμενης Μοντέρνας Τέχνης παρουσιάζουν δείγματα δουλειάς τους στο Ελληνικό κοινό.

Μια πολύ ευχάριστη έκπληξη.... ειδικά μετά την έκθεση του Μιρό. Μετά το κλασσικό...η φρεσκάδα του καινούργιου, του σύγχρονου.




Εκτός από τη δικαίωση για την επιλογή να επισκεφτώ αυτή την έκθεση...λίγες μέρες μετά την επίσκεψη μου στο ΕΜΣΤ....μου δημιουργήθηκε ένα μεγάλο ερώτημα...ένα μεγάλο γιατί;

Γιατί δεν βλέπουμε μια τέτοια έκθεση στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης:
Συγχαρητήρια στην Γκαλερί Καππάτος για την ιδιαίτερα πετυχημένη έκθεση.

Η έκθεση τελειώνει στις 27 Μαρτίου 2010...για όποιον προλάβει.